Kerstmis, is dat niet dat feest waarbij hele hordes mensen bij elkaar komen? Gezellig samen zijn? Het feest van verbondenheid en saamhorigheid? Voor mij is Kerst ieder jaar weer een uitdaging. Nooit heb ik begrepen waarom mijn energielevel beneden vriespunt daalt bij Kerst. Waarom ik niet kan genieten van die momenten samen, maar steeds het gevoel heb overweldigd te worden. Tot dit jaar. Dit jaar weet ik dat ik autisme heb en dat maakt een hoop duidelijk. Ik begrijp nu waarom ik het geluid van al die mensen bij elkaar niet kan verdragen. Waarom ik nauwelijks gesprekken kan volgen aan de Kersttafel. Waarom ik zo intens moe ben de dag na Kerst. Waarom ik mijn eigen kinderen dag erna niet meer om mij heen kan hebben.
Het is niet leuk, maar het is niet anders. Ik kan er nu in ieder geval rekening mee houden. Zo heeft corona toch nog een voordeel, de hordes mensen zijn weg. 1e Kerstdag beperkt zich tot mijn directe familie en 2e Kerstdag is enkel en alleen voor het gezin. Het is jammer dat het zo moet, maar voor mij is het beter.